म्यानहट्टनको भिडदेखि छतको करेलासम्म: मेरो न्यूयोर्क यात्राका ती अविस्मरणीय दिनहरू

– टीका राम रेग्मी

संसारकै सबैभन्दा व्यस्त र कहिल्यै नसुत्ने सहर-न्यूयोर्क! ३ वर्ष अगाडि जब मैले पहिलोपटक यो गगनचुम्बी भवनहरूको सहरमा पाइला टेकेको थिएँ, तब मलाई लागेको थिएन कि यो कंक्रिटको जंगलले मलाई यसरी आफ्नो मोहनीमा बाँध्नेछ। त्यो यात्रा मेरा लागि मात्र एक घुमघाम थिएन, बरु मेरो परिवारसँग बिताएको एउटा ऐतिहासिक र अविस्मरणीय पल थियो। मेरो जेठो छोरा सुरज रेग्मी, बुहारी विनीता ज्ञवाली, मेरी श्रीमती दुर्गा रेग्मी, छोरा सुरज र म—हामी सबै सँगै थियौँ। आज पनि आँखा चिम्लिँदा न्यूयोर्कको त्यो रङ्गीन रात, सबवेको हतारो र स्ट्याच्यु अफ लिबर्टीको त्यो विशाल रूप आँखै अगाडि झल्झल्ती आउँछ।टाइम्स स्क्वायरको झिलिमिली र सस्तो पिज्जाको स्वादन्यूयोर्क पुग्ने जोसुकैको पहिलो गन्तव्य ‘टाइम्स स्क्वायर’ नै हुन्छ।

जब म परिवारसहित त्यहाँ पुगेँ, चारैतिरका विशाल डिजिटल स्क्रिनका बत्तीहरूले रातलाई पनि दिन जस्तै उज्यालो बनाइरहेका थिए। मानिसहरूको महासागर थियो त्यहाँ। त्यही भिडभाडका बीच घुम्दै गर्दा न्यूयोर्कको प्रख्यात “डलर स्लाइस” पिज्जा खाने मौका मिल्यो। एकदमै सस्तो, तर तातो र स्वादिलो पिज्जा खाँदै टाइम्स स्क्वायरको झिलिमिली नियाल्नुको मजा नै बेग्लै थियो।वाल स्ट्रिटको ‘बुल’ देखि ऐतिहासिक चर्चसम्मत्यसपछि हाम्रो यात्रा अगाडि बढ्यो न्यूयोर्कको आर्थिक केन्द्र वाल स्ट्रिटतर्फ। त्यहाँको प्रसिद्ध ‘चार्जिङ बुल’ (कांस्यको विशाल साँढेको मूर्ति) सँग फोटो खिच्न मानिसहरूको तँछाडमँछाड देखिन्थ्यो। आर्थिक गतिको प्रतीक मानिने त्यो बुल पार्कको केही मिटरकै दुरीमा न्यूयोर्ककै सबैभन्दा पुरानो र ऐतिहासिक ‘ट्रिनिटी चर्च’ अवस्थित छ। बाहिरको आधुनिक संसार र भित्रको त्यो शान्त, पुरानो वास्तुकलाको संगमले मलाई निकै आकर्षित गर्‍यो।ट्वीन टावरको त्यो त्रासदी र भावुक क्षणन्यूयोर्कको चमकधमक हेरिरहँदा इतिहासको एउटा कालो दिन साक्षी रहेको ठाउँ ‘Ground Zero’ (ट्वीन टावर भत्किएको ठाउँ) पुग्दा मन भारी भयो। सन् २००१ को सेप्टेम्बर ११ मा हजारौँ निर्दोष मानिसहरूले ज्यान गुमाएको त्यो ठाउँमा अहिले एउटा निकै सुन्दर मेमोरियल (पानीको विशाल कुण्ड) बनाइएको छ।

कुण्डको वरिपरि मृतकहरूको नाम कुँदिएको देख्दा र त्यहाँको शान्त वातावरण महसुस गर्दा जोसुकैको पनि आँखा रसाउँछन्।पानीजहाज चढेर ‘लिबर्टी टापु’ तर्फन्यूयोर्क पुगेपछि फ्रान्सले अमेरिकालाई उपहार दिएको ‘स्ट्याच्यु अफ लिबर्टी’ नहेरी यात्रा कसरी पुरा हुन्थ्यो र! हामी सबै पानीजहाज (Ferry) चढेर समुद्रको बाटो हुँदै लिबर्टी टापुतर्फ अगाडि बढ्यौँ। पानीको चिसो हावा खाँदै, टाढा म्यानहट्टनका गगनचुम्बी भवनहरूलाई पृष्ठभूमिमा राखेर हरियो रङको त्यो ऐतिहासिक मूर्तिलाई नजिकैबाट नियाल्नु मेरो यात्राको सबैभन्दा रोमाञ्चक क्षण थियो।सिसाको महल, कडा सुरक्षा र पुस्तान्तरण (Generation Gap) को महसुसन्यूयोर्कका ती गगनचुम्बी सिसाका महल (Glass Buildings) भित्र छिर्दा त्यहाँको सुरक्षा व्यवस्था देख्दा म अचम्मित भएँ। त्यहाँको उच्च सुरक्षा (High Security) र कडा जाँचको स्तर संसारमा अरू कतैसँग पनि तुलना हुन सक्दैनथ्यो। प्रविधिको त्यो चरम रूप देख्दा र त्यहाँको आधुनिक प्रणालीसँग भिज्न खोज्दा हामी त केही नबुझे जस्तो, कता कता अलमल्ल परे जस्तो हुने रहेछौँ! यो प्रविधिको नयाँ आइडिया बुझ्न नसकेर हो वा आजको नयाँ पुस्ता र हामीबीचको पुस्तान्तरण (Generation Gap) को कारणले हो, म आफैँ पनि स्पष्ट रूपमा बुझ्न सक्दिनँ। तर नयाँ पुस्ताका छोरा र बुहारीले जे जसरी त्यहाँको सिस्टम र बाटोहरू सहजै सम्हालिरहेका थिए, त्यो देख्दा भने मनमा सन्तोष र गर्व लागेर आउँथ्यो।हतारिएका मानिसहरू र सबवेको अल्मल्याउने जालोन्यूयोर्कको जनजीवन साँच्चै अचम्मको छ।

यहाँका मानिसहरू सधैँ कतै न कतै कुदिरहेका हुन्छन्। सबवे (ट्रेन) समात्नका लागि मानिसहरू यसरी हतारिन्छन्, मानौँ समय उनीहरूभन्दा धेरै अगाडि दौडिरहेको छ। नयाँ आगन्तुकका लागि न्यूयोर्कको सबवे रुट चिन्नु र बाटो पत्ता लगाउनु कुनै ठूलो युद्ध जित्नु जस्तै हो। कुन ट्रेन ‘अपटाउन’ जाने हो, कुन ‘डाउनटाउन’ जाने हो र कुन एक्सप्रेस हो भन्ने कुरा बुझ्न सुरु-सुरुमा निकै मुस्किल पर्ने रहेछ।कौसीको करेला खेती र मिक्स समाजयो सहर संसारभरिका मानिसहरूको एउटा ‘मिक्स’ (बहुसांस्कृतिक) थलो हो, जहाँ हरेक देशको भाषा, संस्कृति र खाना पाउन सकिन्छ। यात्राकै क्रममा मैले एउटा रमाइलो दृश्य देखेँ— न्यूयोर्कका अपार्टमेन्ट र घरका छतहरूमा हाम्रा रैथाने दाजुभाइ, दिदीबहिनीहरूले तितेकरेला, घिरौँला र सागसब्जी फलाएका रहेछन्।

अमेरिकी गगनचुम्बी भवनहरूको फेदमा नेपालीपन झल्किने त्यो छतको खेती देख्दा मलाई आफ्नो देशको निकै सम्झना आयो।निष्कर्ष:न्यूयोर्क एउटा यस्तो सहर हो जसले मानिसलाई बाँच्न, दौडिन र सङ्घर्ष गर्न सिकाउँछ। कंक्रिट र सिसाका अग्ला भवनहरू भित्र लुकेका मानवीय भावना, व्यस्त सबवे, र सस्तो पिज्जाको त्यो स्वादले मेरो मानसपटलमा न्यूयोर्कको एउटा यस्तो तस्बिर कोरिदिएको छ, जुन जीवनभर मेटिने छैन। अझ आफ्नै परिवार—श्रीमती दुर्गा, छोरा सुरज र बुहारी विनीतासँगको त्यो यात्राले यो अनुभवलाई मेरो जीवनकै सबैभन्दा अमूल्य सम्पत्ति बनाएको छ।